Συγκέντρωση και πορεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Κέρκυρα ενάντια στη σύνοδο του ΟΑΣΕ

Συγκέντρωση στην πλατεία Γεωργάκη και πορεία πραγματοποίηθηκε σήμερα με την συμμετοχή της Contra rossa , της ΑΝΤΑΡΣΥΑ , αγωνιστών από άλλες οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς .

Η συγκέντρωση και πορεία έγινε με αφορμή την σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα.

Εντωμεταξύ επεισόδια απειλήθηκανστα φανάρια του αεροδρομίου ανάμεσα σε διμοιρίες των ΜΑΤ και εξαγριωμένους οδηγούς οι οποίοι έβριζαν την πομπή της υπουργού εξωτερικών που είχε προκαλέσει πολύωρο μποτιλιάρισμα.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Ανακοίνωση για την σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα.

Τετάρτη, 17 Ιούνιος 2009
ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΟΑΣΕ

Στις 27-28/06/09 πραγματοποιείται στην Κέρκυρα η Σύνοδος του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο διακρατικό οργανισμό για τη διασφάλιση της «Ασφάλειας» μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Περιλαμβάνει 56 χώρες που βρίσκονται στην Ευρώπη, Καύκασο, Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική, ενώ ως επίσημοι συνεργάτες αναγνωρίζονται επιπλέον (6) μεσογειακά κράτη και (5) ασιατικά.

Στόχος του Οργανισμού ο έλεγχος της διάδοσης όπλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του τύπου, η δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών.

Όταν λέμε έλεγχο στη διάδοση των όπλων εννοούμε κατοχύρωση της απειλητικής κατοχής πυρηνικών όπλων μόνο στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και στους συμμάχους τους (π.χ. Ισραήλ, Πακιστάν, Ινδία).

Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποκαλύπτεται στα βομβαρδισμένα κατακερματισμένα σε προτεκτοράτα Βαλκάνια, στη δυτική δημοκρατία που διαδίδουν οι Νατοϊκές κατοχικές δυνάμεις σε Ιράκ-Αφγανιστάν και η Ρωσία στην Τσετσενία, τα ολοκληρωτικής έμπνευσης μέτρα κατά των μεταναστών και των πολιτικών προσφύγων. Τέλος, οι «ροζ επαναστάσεις» της CIA στον Καύκασο και στο Λίβανο αποκαλύπτουν τα όρια της δυτικής δημοκρατικής ευαισθησίας που θεωρεί εξάλλου τρομοκράτες τους Παλαιστίνιους γιατί ψήφισαν λάθος, δηλαδή όχι τους συνεργάτες των κατακτητών Ισραηλινών.
Τι το ιδιαίτερο όμως έχει αυτή η σύνοδος;

Η υπουργός εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη θεωρεί τη «διαδικασία της Κέρκυρας» ως έναρξη διαλόγου που θα μας επιτρέψει να οικοδομήσουμε μια πιο ασφαλή, πιο σταθερή και ισχυρή Ευρώπη».Και έχει απόλυτο δίκιο. Ενώ ο κόσμος της εργασίας παγκόσμια πληρώνει τα βάρη της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, όπου ως διέξοδο για τη διασφάλιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας προβάλλεται η αφαίρεση των εργασιακών δικαιωμάτων, η ευέλικτη εργασία, η κατάργηση της σύνταξης και η ισοπέδωση κάθε έννοιας κράτους πρόνοιας με την συνακόλουθη ιδιωτικοποίησης κάθε κοινωνικού αγαθού, ο φόβος σκιάζει το μέλλον του αστικού συστήματος κυριαρχίας.

Να γίνει «της Ελλάδας» φώναζαν οι διαδηλωτές σε κάθε χώρα που κατέρρεε από την ληστρική επιδρομή των καπιταλιστών.

Αυτό ήταν το μήνυμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη στους δρόμους της Ελλάδας, που πήρε την σκυτάλη από τα Γαλλικά προάστια και πανεπιστήμια, ενώ η νεολαία και ο κόσμος της εργασίας ασφυκτιά παγκόσμια. Δίνοντας τις δικές του μάχες σε Ισλανδία, Λετονία, Λατινική Αμερική και Παλαιστίνη Η τεράστια αποχή των ευρωπαικών λαών στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ιδιαίτερα αυτών της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων έδειξε πόσο γρήγορα φθάρθηκαν τα ευρωπαϊκά ιδεώδη.

Αποκαλύπτεται ότι ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος είναι γεμάτος βαθιές κοινωνικές αντιθέσεις, άγρια εκμετάλλευση, ρατσιστική και κρατική βία, ολέθριας καταστροφή του περιβάλλοντος και πολεμικούς ανταγωνισμούς.

Σε αυτόν επομένως τον κόσμο προσφέρει «Ασφάλεια» ο ΟΑΣΕ. Τρομοκρατώντας τους λαούς και τα κινήματα, σχεδιάζοντας την στρατιωτική συνδρομή των ιμπεριαλιστικών στρατών του ΟΑΣΕ-ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ στα κράτη που απειλούνται από εργατικές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις. Αυτό είναι απόφαση του ΝΑΤΟ.

Αυτό είναι το σενάριο της άσκησης “Milex 09” με την συμμετοχή (10) ευρωπαϊκών κρατών, που εντάσσεται στην Ευρωπαϊκή Πολιτική και Ασφάλεια, προβλέποντας «την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων με αποστολή την αποκατάσταση και λειτουργία των υποδομών ενός κράτους».Επεκτείνοντας την ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Ο Ευρωστρατός της «Ισχυρής Ευρώπης» βρίσκετε ως στρατός κατοχής σε Νταρφούρ και Βαλκάνια, ενώ ο ευρωπαϊκός πολεμικός στόλος προστατεύει τα πλοία των ευρωπαίων εφοπλιστών στη Σομαλία.

Οι αντιθέσεις ΗΠΑ-Ε.Ε.-Κίνας-Ρωσίας για το μοίρασμα των πηγών και τον έλεγχο των δρόμων ενέργειας, το μερίδιο του καθενός από την παγκόσμια εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία στην επιβολή της Δικτατορίας της Αγοράς, τον έλεγχο-καθυπόταξη των εργαζομένων στις χώρες τους από την κεντροαριστερά-κεντροδεξιά-τα ΜΜΕ της ακραίας χειραγώγησης και τις ακροδεξιές παραφυάδες του συστήματος.

Η συνεργασία όλων είναι δεδομένη στην καταστολή, ακόμη και στρατιωτική των απελευθερωτικών κινημάτων, στην εργατική αμφισβήτηση της αστικής κυριαρχίας. Για αυτό συσκέπτονται, για αυτό ετοιμάζονται, για αυτό εξοπλίζονται.

Η «διαδικασία της Κέρκυρας» ακολουθεί τις Συνόδους του ΝΑΤΟ που όχι μόνο αποφασίζουν τις επόμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την ενίσχυση των κατοχικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, αλλά ενισχύουν τις πολιτικές και στρατιωτικές τους δεσμεύσεις για κοινή δράση εναντίον του εσωτερικού εχθρού, των εργαζομένων και των μεταναστών.

Είναι η σφραγίδα της Διεθνούς των Τρομοκρατών που συνδέουν την αστυνομική και στρατιωτική βία, στρατιωτικοποιώντας Ματατζήδες και μετατρέποντας τους εθνικούς και υπερεθνικούς στρατούς των Μισθοφόρων σε δυνάμεις καταστολής.

Η ένταση της αντεργατικής επίθεσης συνοδεύεται από την αυταρχική επίθεση της κυβέρνησης της ΝΔ, που με την στήριξη ΝΔ-ΛΑΟΣ, οικοδομεί ένα σύγχρονο αστυνομικό κράτος που ποινικοποιεί την αμφισβήτηση, θέλει να απαγορεύσει την αντίσταση και τους αγώνες βάζοντας στο γύψο τις πορείες, την κτηνώδη κρατική βία εναντίον των μεταναστών, την ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε αποστολές εκτός συνόρων, που εκπαιδεύεται για μάχες μέσα σε πόλεις, ενώ τα παπαγαλάκια του συστήματος παπαγαλίζουν την ανάγκη χρήσης του στρατού σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Το ίδιο κάνει ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, ο Σαρκοζί στη Γαλλία, η Μέρκελ στη Γερμανία και ο Μπράουν στη Βρετανία. Αυτές είναι οι κοινές του αποφάσεις στα όργανα της Ε.Ε.

Αυτή είναι και η πολιτική Ομπάμα, που επεκτείνει τον πόλεμο στο Πακιστάν δημιουργώντας στρατιές προσφύγων, στέλνοντας χιλιάδες Μισθοφόρους στο Αφγανιστάν και ευλογώντας τα βασανιστήρια των ανακρινόμενων από τη CIA.

ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ

Εργαζόμενοι και νεολαία, αντιπολεμικά κινήματα και Αριστερά πρέπει ενωμένα να δώσουμε το αγωνιστικό παρόν ενάντια στους τρομοκράτες «του πολέμου κατά της τρομοκρατίας» που τρομοκρατούν τον κόσμο της εργασίας παγκόσμια..Απαιτώντας να διαλυθεί ΟΑΣΕ-ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ-Ε.Ε.Λέμε όχι στην Ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και Ασφάλειας.

• Όχι στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες του Μεγάλου Αδελφού, της παρακολούθησης, της καταγραφής των προσωπικών μας δεδομένων και του ευρωφακελώματος.


• Να κλείσουν τώρα όλες οι βάσεις.


• Καμιά διευκόλυνση στις ιμπεριαλιστικές ορδές των ιμπεριαλιστών.


• Να καταρρεύσει ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας.


• Να κλείσουν όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.


• Να μπλοκάρουμε τους πολεμικούς εξοπλισμούς.


• Κανένας νέος Μισθοφόρος Στρατιώτης.


• Να επιστρέψουν τώρα όλα τα στρατεύματα που βρίσκονται εκτός συνόρων.


• Να φτιάξουμε αγωνιστικό μέτωπο απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον εθνικισμό. Απαιτώντας την ανατροπή των κυβερνήσεων της αντεργατικής πολιτικής, των πολεμικών τυχοδιωκτισμών και του κρατικού αυταρχισμού.


• Αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.


• Παλεύοντας όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα το θρήσκευμα, το φύλο και την εθνικότητα μας για τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες και δικαιώματα.
• Να γκρεμίσουμε την Ευρώπη-Φρούριο.


• Να μην γίνουν πράξη τα βάρβαρα μέτρα εναντίον των Μεταναστών.


• Ανοικτά Σύνορα σε όλους τους εργαζόμενους.


• Πλήρη αναγνώριση των δικαιωμάτων τους και κανένα εμπόδιο στη μετακίνηση τους. Πολιτικό Άσυλο σε όσους το έχουν ανάγκη.

Καλούμε και εμείς σε μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις που θα γίνουν
στην Κέρκυρα το διάστημα 27-28/06/2009 ενάντια στην Σύνοδο του ΟΑΣΕ.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους κατοίκους Αγίου Δημητρίου-Ρυακίου.

Το συνδικάτο ενέργειας "Εργατική Αλληλεγγύη" και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δυτικής Μακεδονίας με ανακοινώσεις του τάσσονται στο πλευρό των Αγωνιζόμενων κατοίκων του Αγίου Δημητρίου- Ρυακίου .
Η Εργατική Αλληλεγγύη στην ανακοίνωσή της αναφέρει.




ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» ΖΑΦΕΙΡΑΚΗ 4 ΚΟΖΑΝΗ
ΤΗΛ-ΦΑΞ: 24610 30668 http://www.seenerga.wordpress.com/ e-mail seenerga@otenet.gr

Κοζάνη 15/6/2009
ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-ΡΥΑΚΙΟΥ

Για άλλη μια φορά η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» και το «κράτος δικαίου» σέρνει στα δικαστήρια τη νεολαία και τους κατοίκους των οικισμών Αγίου Δημητρίου και Ρυακίου γιατί τόλμησαν να σηκώσουν το ανάστημα τους και να ζητήσουν τα αυτονόητα!

Απαίτησαν να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους σε ένα καθαρότερο περιβάλλον, διεκδίκησαν επίσης το δικαίωμα τους στην εργασία από μια επιχείρηση και ένα κράτος που τους το στέρησαν αφού τους καταστρέφουν καθημερινά τα μέσα που έχουν για να ζήσουν.

Ποιος δικαστής όμως είναι αυτός που θα δικάσει τη ΔΕΗ, τον Αθανασόπουλο, τον Χατζηδάκη και την Κυβέρνηση που σκορπίζουν καθημερινά αρρώστιες και θάνατο στην περιοχή χωρίς να νοιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν και να πάρουν κάποια στοιχειώδη μέτρα όπως είναι οι «κλειστού τύπου ταινιόδρομοι» κ.α λέγοντας ξεδιάντροπα ότι κοστίζουν;

Ποιος δικαστής θα δικάσει αυτούς που αρρωσταίνουν τα μικρά παιδιά και όταν οι γονείς τους αγωνίζονται για να τα προστατέψουν τους «σαπίζουν στο ξύλο» και τους τραβολογούν μονίμως στα δικαστήρια μέχρι να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος που τα βαλαν με τους ισχυρούς και ότι δεν θα το ξανακάνουν;

Τι κράτος δικαίου είναι αυτό που δέρνει και δικάζει νέους ανθρώπους γιατί αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή εργασία για να κάνουν οικογένεια, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στον τόπο τους, για ένα έχουν τα μέσα να αντιμετωπίσουν ακόμα και τις αρρώστιες που αυτοί τους έστειλαν γιατί δεν πήραν τα αναγκαία μέτρα προστασίας των κατοίκων;

Ποιος θα δικάσει τέλος το ραγιαδισμό και τους υποτακτικούς «άρχοντες» και φορείς της περιοχής που αντί να απαιτήσουν αγωνιστικά μέτρα για ένα ανθρώπινο περιβάλλον, να κλείσουν αμέσως οι πεπαλαιωμένες και ρυπογόνες μονάδες, να καταργηθεί το δουλεμπόριο και οι εργολαβίες, να μονιμοποιηθούν όλοι οι εργαζόμενοι σ αυτό, να καλυφτούν όλες οι οργανικές θέσεις και να ξεσηκώσουν ένα πρωτοφανή κύμα Αλληλεγγύης και συμπαράστασης στους διωκόμενους αγωνιστές, αυτοί χαίρονται και χοροπηδάν γιατί «ο δράκος» αποφάσισε να κάνει κι άλλη μονάδα στην περιοχή που τη βαφτίζουν μάλιστα «αντιρρυπαντική» λες και δεν θα καίει λιγνίτη και δεν θα βγάζει τέφρα!

Τα μέλη του συνδικάτου μας σύσσωμα καταδικάζουν τις διώξεις εξοργίζονται για τις νέες εκδικητικές κλήσεις σε απολογία των κατοίκων και δηλώνουν την αμέριστη συμπαράσταση τους στους αγωνιστές!

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές κατοίκους της περιοχής!
Όλοι την Τρίτη στα δικαστήρια στο πλευρό των διωκόμενων!

Το γραφείο τύπου.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

1.Τα εκλογικά αποτελέσματα εντείνουν την πολιτική αστάθεια σε συνθήκες βαθέματος της κρίσης του συστήματος, καθώς η κυβέρνηση θα βρεθεί από χειρότερες θέσεις να επιχειρεί να διαχειριστεί αντεργατικές επιθέσεις για λογαριασμό του ΣΕΒ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ. Το ΠΑΣΟΚ, έστω και αν κέρδισε την πρώτη θέση, δεν έχει να προσφέρει εναλλακτικές λύσεις διεξόδου ούτε για την κυρίαρχη τάξη ούτε για τους εργαζόμενους. Ούτε το ενισχυμένο ΛΑΟΣ μπορεί να σταθεροποιήσει τις εξελίξεις.

Ζητούμενο είναι η Αριστερά να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της οργάνωσης των λαϊκών αγώνων και της αντικαπιταλιστικής προοπτικής, έτσι όπως αυτά τίθενται από την κρίση και την πολιτική αστάθεια, υπερβαίνοντας την στείρα αγκίστρωση της στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και ξεπερνώντας ηττοπαθείς λογικές που την οδήγησαν στην καθήλωση του εκλογικού αποτελέσματος.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, μπορούν να αναδειχτούν σε κρίσιμο παράγοντα την επόμενη περίοδο που θα δώσει μια νέα ώθηση στην αντίσταση στην κατεύθυνση της ανατροπής.

Ακόμη και εάν λάβουμε υπόψη ότι στις ευρωεκλογές δεν τίθεται το ζήτημα της κυβέρνησης, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η πολύ αυξημένη αποχή σε αυτές τις ευρωεκλογές και η μαζική αποστοίχιση από τα κόμματα εξουσίας, με όλη την ετερογένεια που έχει, αποτελεί μορφή καταδίκης και αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων εξουσίας για τις πολιτικές που περιφρονούν τις ανάγκες των εργαζομένων, των νέων, των αγροτών.

Η αποχή αποτυπώνει επίσης την πραγματική κρίση νομιμοποίησης των «Ευρωπαϊκών Θεσμών» και συνολικά της ΕΕ μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης και δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί και πανευρωπαϊκό φαινόμενο.

Ωστόσο, στη σημερινή συγκυρία, η αποχή δεν μπορεί να αποτελέσει παράγοντα όξυνσης της πολιτικής κρίσης, καθώς ο συνασπισμός εξουσίας δεν επιζητεί την ενεργή συναίνεση αλλά την παθητικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων στην πολιτική της επίθεσης στα δικαιώματα και τις ανάγκες τους.

Έτσι η αποχή προωθήθηκε και από τμήματα του πολιτικού συστήματος, ως η πιο παθητική και κατά συνέπεια λιγότερο ενοχλητική μορφή αποδοκιμασίας των αστικών κομμάτων,.2. Το αποτέλεσμα της ΝΔ αποτελεί σαφή και ξεκάθαρη καταδίκη και αποδοκιμασία της κυβέρνησης.

Καταδικάστηκε έτσι η αντιλαϊκή πολιτική της και ο τρόπος που μεθοδεύει την μεταφορά στις πλάτες των εργαζομένων του κόστους της οικονομικής κρίσης.

Η κυβέρνηση πληρώνει το κόστος των ιδιωτικοποιήσεων, του αυταρχισμού, της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, της πλήρους συμμόρφωσης με τις αντεργατικές εντολές της ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ και ΕΕ κατά των λαών της περιοχής.

Η ΝΔ πλέον αποτελεί κυβέρνηση μειοψηφίας, χωρίς πραγματική νομιμοποίηση να προχωρήσει σε νέες αντιλαϊκές τομές.

Γι’ αυτό επιζητά τη νομιμοποίησή της από το κεφάλαιο, εγγυώμενη την επιτάχυνση των «μεταρρυθμίσεων».

Η οχύρωσή της πίσω από το δόγμα «νόμος, τάξη και ασφάλεια», η στοχοποίηση των μεταναστών ως αποδιοπομπαίων τράγων για την κρίση, η επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες και η υιοθέτηση των αντιδραστικών προτάσεων του ακροδεξιού ΛΑΟΣ και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, δεν πρόκειται να σταθεροποιήσουν τη θέση της αλλά προμηνύουν ακόμα μεγαλύτερη όξυνση των κοινωνικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μπροστά στα νέα πακέτα αντιλαϊκών μέτρων που προωθεί απ’ την επόμενη κιόλας των εκλογών κατά των εργαζόμενων.

3. Η πρώτη θέση του ΠΑΣΟΚ αποτελεί αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής και όχι στήριξη του αντιλαϊκού νεοφιλελεύθερου προγράμματός του.

Γι’ αυτό έχει και το ΠΑΣΟΚ σημαντικές απώλειες σε ψήφους σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές.

Αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα της ανύπαρκτης αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση της ΝΔ.

Του βαθιά αντιδραστικού πολιτικού προγράμματος και πολιτικού λόγου του.

Της στάσης συναίνεσης προς την κυβέρνηση.

Της άφθονης λογοκοπίας περί «σοσιαλισμού ή βαρβαρότητας» και «πράσινης πολιτικής», που ποτέ και πουθενά δεν στράφηκε κατά της ΕΕ και των αποφάσεών της, ποτέ δεν αμφισβήτησε την ασυδοσία του κεφαλαίου, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, την πολιτική της συμπίεσης των εισοδημάτων, της εργασιακής ανασφάλειας και της ανεργίας για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Οι άνθρωποι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ σίγουρα δεν το έκαναν για να υποστούν την ίδια αντιλαϊκή, αστική, νεοφιλελεύθερη πολιτική από έναν άλλο κυβερνητικό διαχειριστή. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί σήμερα να εκφράσει ούτε τη λαϊκή δυσαρέσκεια, ούτε τις λαϊκές διεκδικήσεις.

4. Η σημαντική ενίσχυση της ακροδεξιάς είναι ανησυχητική, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε όλη την Ευρώπη. Αποτυπώνει τις δραματικές συνέπειες της ενσωμάτωσης του αυταρχικού και ρατσιστικού πολιτικού λόγου όχι μόνο στην ρητορική αλλά και στην πρακτική των κομμάτων εξουσίας και των κυβερνήσεων της Ευρώπης- Φρούριο.

Ήταν ακόμη αποτέλεσμα της τακτικής της κυβέρνησης που έπαιξε απροκάλυπτα το χαρτί του ρατσισμού σε βάρος των μεταναστών και της υστερίας για την εγκληματικότητα ως προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα λαϊκά προβλήματα και ενορχήστρωσε μια χυδαία επίθεση ενάντια στο κίνημα στο όνομα του «νόμου και της τάξης» την ίδια ώρα που τα ΜΜΕ έδιναν διαρκώς βήμα στην ακροδεξιά ρητορεία του ΛΑΟΣ.

Εκφράστηκε με μια σειρά ρατσιστικές επιθέσεις και φασιστικές προκλήσεις σε πρωτοφανή έκταση.

Η άνοδος αυτή εκφράζει, όμως, και την απουσία μιας συλλογικής ταξικής απάντησης στην αστική πολιτική, μέσα στη συνθήκη της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Μόνο με μια τέτοια ταξική κατεύθυνση μπορεί η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα που βιώνουν πολλοί εργαζόμενοι να μη μεταφράζεται σε συντηρητικά ή ξενοφοβικά αντανακλαστικά αλλά στη συλλογική δράση.

Για αυτό και η απάντηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Χρειάζεται συντονισμός και κλιμάκωση της ενωτικής δράσης ενάντια στα ρατσιστικά μέτρα της κυβέρνησης και την αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, αλλά και ενάντια στις ακροδεξιές και φασιστικές προκλήσεις, στη βάση μιας γραμμής ενότητας της εργατικής τάξης και του κινήματος της απέναντι στην αστική πολιτική και τους εκφραστές της.

5. Η ενίσχυση προς τους Οικολόγους – Πράσινους, αποτέλεσμα και μιας ενορχηστρωμένης υπερπροβολής από τα ΜΜΕ, εξέφρασε σε κάποιο βαθμό και την ευαισθησία για το περιβάλλον και την αναζήτηση για μια ψήφο «έξω από τα συνηθισμένα».

Ωστόσο τα πολιτικά όρια αυτού του σχηματισμού είναι πολύ συγκεκριμένα, εάν αναλογιστούμε την βαθιά ενσωματώσιμη και ανώδυνη για το σύστημα εκδοχή «οικολογίας» που προτείνουν σε πλήρη συμμόρφωση με τη λογική της «πράσινης ανάπτυξης» καθώς και την ετοιμότητά τους να συμμετέχουν σε κυβερνητικά σχήματα.

6. Η κοινοβουλευτική Αριστερά αδυνατεί να κερδίσει πολιτικά μέσα στη συγκυρία των εκλογών, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και ύστερα από την έκρηξη οργής στην εξέγερση του Δεκέμβρη.

Δεν μπορεί έτσι να κάνει ένα πολιτικό άλμα προς τα εμπρός, παρότι το κλίμα ήταν ευνοϊκό και η δυσαρέσκεια και η απονομιμοποίηση της κυρίαρχης πολιτικής παραπάνω από εμφανής. Το ΚΚΕ υποχωρεί σε ψήφους σε σχέση και με τις προηγούμενες βουλευτικές, σε ψήφους και ποσοστό σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχωρεί σε ψήφους και ποσοστό σε σχέση με τις βουλευτικές, σε ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές όπου μόλις ξεπερνά το ποσοστό που είχε πάρει μόνο ο ΣΥΝ.

Σήμερα η διαχειριστική αριστερά, εγκλωβισμένη κατά βάση στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι, αδυνατεί να προσφέρει μια συνολική εναλλακτική αντικαπιταλιστική διέξοδο, που θα εμπνέει τους αγωνιστές και θα δίνει νικηφόρα προοπτική στους αγώνες.

H ηττοπάθεια και η περιφρόνηση της ενωτικής μαχητικής δράσης από το ΚΚΕ, δεν δίνει προοπτική.

Από την άλλη, τα πολιτικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένα και δεν καθορίζονται από την “υπερβολική αριστερή στροφή του”, όπως διατείνονται όσοι πιέζουν για πλήρη προσαρμογή του.

Αντίθετα, δεν αποδέχεται με συνέπεια τη δυναμική και τις διεκδικήσεις των κινημάτων, δεν εγκαταλείπει τον πυρήνα των φιλο-ΕΕ και διαχειριστικών για το σύστημα τοποθετήσεων και δεν απορρίπτει μελλοντικά την σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ.

Συνολικά, αυτές οι πολιτικές κατευθύνσεις δεν μπορούσαν να δώσουν ελπίδα και να εμπνεύσουν όλους εκείνους τους αγωνιστές που θέλουν την Αριστερά δύναμη αγώνα, ρήξης και ανατροπής.

7. Το εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (22.000 ψήφοι, 0,43%) αποτυπώνει ένα πρώτο σταθερό, μικρό αλλά ενθαρρυντικό βήμα για τη συνέχεια και την αναβάθμιση του νέου εγχειρήματος, εκφράζει τη θετική ανταπόκριση και την αποφασιστικότητα ενός δυναμικού να προχωρήσει στην κατεύθυνση της μετωπικής συγκρότησης.

Μια σειρά από πρωτοβουλίες έδειξαν τις δυνατότητες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς (στάση στην εξέγερση του Δεκέμβρη, συμβολή στα απεργιακά συλλαλητήρια στις 10 Δεκέμβρη, στις 2 Απρίλη και στην Πρωτομαγιά, αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες).

Όμως χρειάζονταν πολύ περισσότερα για να ανταποκριθούμε στις αυξημένες απαιτήσεις για την οικοδόμηση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς και την ανάπτυξη ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού πολιτικού ρεύματος.

Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις ή τις καθυστερήσεις που αποτυπώθηκαν στην πορεία προς τις εκλογές.

Όμως, για εμάς η παρέμβαση στις εκλογές ήταν μόνο μια πλευρά μιας ευρύτερης και πραγματικά πρωτόγνωρης πανελλαδικής διαδικασίας συσπείρωσης, συζήτησης και ενωτικής δράσης σε όλη την Ελλάδα, που σε καμιά περίπτωση δεν αφορούσε μόνο ή κυρίως τις εκλογές. Ευχαριστούμε τους χιλιάδες αγωνιστές σε όλη την Ελλάδα που στήριξαν το εγχείρημα σε αυτό το πρώτο του βήμα.

Τους καλούμε να συνεχίσουν να το πλαισιώνουν και να συμβάλουν στο να αποκτήσει ρίζες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε κάθε κοινωνικό χώρο και κάθε περιοχή, έτσι ώστε με την ενεργό συμμετοχή και δράση, τις προτάσεις και τις πρωτοβουλίες να πάρουν την υπόθεση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα χέρια τους

Καλούμε επίσης όλες τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς να στηρίξουν αυτή την ενωτική προσπάθεια, ειδικά σήμερα που φαίνεται ότι υπάρχει ένα πραγματικό ριζοσπαστικό ρεύμα μέσα στη ελληνική κοινωνία.

Το εκλογικό αποτέλεσμα συνολικά για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά (0,81% και 40.000 ψήφοι), είναι από τα μεγαλύτερα που έχουν καταγραφεί.

Αναδεικνύει την ανάγκη αναζήτησης κοινής δράσης όλου αυτού του δυναμικού και συμβολής στην αντεπίθεση των επαναστατικών ιδεών μέσα στον εργαζόμενο κόσμο, αντί του αυτό-περιορισμού σε λογικές περιχαράκωσης και καταγραφής δυνάμεων.

8. Σε κάθε περίπτωση για εμάς οι μεγάλες προκλήσεις είναι μπροστά μας.

Στη μάχη ενάντια στη νέα αντιλαϊκή επίθεση που ετοιμάζουν, στους αγώνες ενάντια στη λιτότητα, την ελαστική εργασία, το ρατσισμό, την οικολογική υποβάθμιση, την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, την ΕΕ.

Με αναγεννημένο ενωτικό ταξικό εργατικό κίνημα και με πολιτικό στόχο την ανατροπή της επίθεσης. Στην προσπάθεια για αντικαπιταλιστική αριστερά αντάξια των προκλήσεων της εποχής και των απαιτήσεων του κόσμου του αγώνα.

Στις μαχητικές ενωτικές πρωτοβουλίες πάνω σε όλα τα μέτωπα της περιόδου.

Στην μεγάλη συζήτηση που πρέπει να γίνει για την πολιτική και θεωρητική αναγέννηση της επαναστατικής σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής απέναντι στον καπιταλισμό, την κρίση και τα αδιέξοδα του.

Στα πεδία αυτά, ο ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος και η κοινή δράση ανάμεσα στα διαφορετικά ρεύματα της Αριστεράς, είναι το μεγάλο ζητούμενο, σε μια κατεύθυνση υπέρβασης όλων εκείνων των πολιτικών γραμμών και πρακτικών που έχουν οδηγήσει ως τώρα στην ήττα την Αριστερά και το εργατικό κίνημα.

Στις μάχες αυτές θα κριθεί εάν η αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος θα παραμείνει αδρανής και ακίνδυνη ή θα μετουσιωθεί σε ενεργή κρίση των πολιτικών του συστήματος και των διαχειριστών τους.

9. Καλούμε όλες τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές που στήριξαν το εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και όλους όσους στάθηκαν κριτικά απέναντι του, να συμμετάσχουν ενεργητικά στη συζήτηση για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, τα περαιτέρω βήματα στη συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς και τα καθήκοντα της στη νέα περίοδο, στον νέο κύκλο αντικαπιταλιστικών συνελεύσεων που ξεκινάει σε κλάδους, γειτονιές και πόλεις.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελέσματα

22.000 ψήφοι για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (0,43%)

Οι μεγάλες προκλήσεις είναι μπροστά μας! Το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι περισσότερο από ελπιδοφόρο. Δεν είναι απλώς το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Πρωτίστως αποτελεί ένα πρώτο σταθμό μιας πρωτόγνωρης πανελλαδικής διαδικασίας συσπείρωσης, συζήτησης και ενωτικής δράσης σε όλη την Ελλάδα.

Ευχαριστούμε τους χιλιάδες αγωνιστές σε όλη την Ελλάδα που στήριξαν το εγχείρημα σε αυτό το πρώτο του βήμα.
Τους καλούμε να συνεχίσουν να το πλαισιώνουν και να συμβάλουν, ώστε να αποκτήσει ρίζες η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α σε κάθε κοινωνικό χώρο και κάθε περιοχή. Καλούμε επίσης όλες τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς να στηρίξουν αυτή την ενωτική προσπάθεια, ειδικά σήμερα που φαίνεται ότι υπάρχει ένα πραγματικό ριζοσπαστικό ρεύμα μέσα στη ελληνική κοινωνία.

Σε κάθε περίπτωση για εμάς οι μεγάλες προκλήσεις είναι μπροστά μας: στη μάχη ενάντια στη νέα αντιλαϊκή επίθεση που ετοιμάζουν, στους αγώνες ενάντια στη λιτότητα, την ελαστική εργασία, το ρατσισμό, την ΕΕ, στην προσπάθεια για αντικαπιταλιστική αριστερά αντάξια των προκλήσεων της εποχής και των απαιτήσεων του κόσμου του αγώνα.

Αναλυτική ανακοίνωση με εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών σε ότι αφορά την πολιτική συμπεριφορά του κόσμου και τους νέους πολιτικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται, θα εκδοθεί σύντομα από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Για να δείτε τα αποτελέσματα αναλυτικά, μπείτε στην ειδική ιστοσελίδα του Υπουργείου εσωτερικών, στη διεύθυνση http://ekloges.ypes.gr/pages/index.html

Καλά αποτελέσματα για ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Με 48% αποχή διαμαρτυρίας

Χάνουν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ.
Και σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004, και σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2007.

Εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι της καθεστωτικής αριστεράς εγκαταλείπουν τα κόμματά τους σε συνθήκες οξύτατης οικονομικής και πολιτικής κρίσης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναδεικνύεται σε βασικό χώρο της αριστεράς εκτός των τειχών αυξάνοντας τους ψήφους της αθροιστικά τόσο αριθμητικά όσο και σε ποσοστό. Με σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους να μήν έχουν προσέλθει στις κάλπες.

Η καθεστωτική αριστερά αναζητεί τις αιτίες της σημαντικής πτώσης της τόσο σε ποσοστά οσο και σε ψήφους και απο τις δύο προηγούμενες αναμετρήσεις. Και μάλιστα σε συνθήκες οξύτατης κρίσης και λεηλασίας των λαικών εισοδημάτων.

Σημαντική άνοδος του ακροδεξιού και φασιστικού χώρου.

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;

Νομού Κέρκυρας

Κέρκυρα 1 Ιουνίου 2009

Δελτίο τύπου

Χιλιάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι ζουν με την αγωνία της επαναπρόσληψης τους.
Η οικοδομική δραστηριότητα έχει παγώσει.
Οι κάτοικοι του Τεμπλονίου ετοιμάζονται να ξανακλείσουν την χωματερή-τέρας που έχει καταστρέψει ένα μεγάλο κομμάτι του φυσικού μας περιβάλλοντος και έχει καταστρέψει ένα μεγάλο μέρος του υδροφόρου ορίζοντα.
Οι κάτοικοι της Λευκίμμης συμμετείχαν για πολλοστή φορά σε συλλαλητήριο για την χωματερή-τέρας που τους ετοιμάζουν.
Οι μούργες καταλήγουν στους Πάγους και στο Σιδάρι.
Το νέο Νοσοκομείο έπειτα από 10 χρόνια ακόμα είναι γιαπί.
Μπορούν να μας πουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων που θα μιλήσουν από τις εξέδρες (που όλοι εμείς πληρώσαμε) πως είναι δυνατόν;

Πώς είναι δυνατόν μετά από 30 χρόνια τουριστικής εκμετάλλευσης της Κέρκυρας να μην μπορούν να ζήσουν η νεολαία και οι εργαζόμενοι;

Πώς είναι δυνατόν , μετά από 30 χρόνια εκμετάλλευσης της Κέρκυρας να μην έχουμε πόσιμο νερό και να ανεβάζουμε το νερό στις πολυκατοικίες στα χέρια (αφού το ξαναπληρώσουμε στο σούπερ μάρκετ);

Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένας τροχονόμος μπροστά από τα Λύκεια όπου διασχίζουν το δρόμο εκατοντάδες παιδιά , αλλά να υπάρχουν 200 ροπαλοφόροι για να επιτίθενται επί ένα χρόνο στους κατοίκους της Λευκίμμης;

Πώς είναι δυνατόν μετά από 30 χρόνια τουριστικής εκμετάλλευσης του νησιού μας να μην υπάρχει ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης των απορριμμάτων όπως ζητούν οι κάτοικοι του Τεμπλονίου και τις Λευκίμμης με τους αγώνες τους εδώ και χρόνια;

Πώς είναι δυνατόν μετά από 30 χρόνια τουριστικής εκμετάλλευσης της Κέρκυρα να περνάνε οι νταλίκες μέσα από το Σαρόκο με αποτέλεσμα το τραγικό θάνατο μια συμπολίτισσας μας πριν από λίγο καιρό;

Μπορούν να απαντήσουν οι ρήτορες των κομμάτων και οι παρατρεχάμενοι τους Δήμαρχοι , Νομάρχης, περιφερειάρχης και βουλευτές;

Περιμένουμε.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ράδιο-spot

Ακούστε εδώ το ραδιοφωνικό spot της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις Ευρωεκλογές τις 7ης Ιουνίου.

Έχει αποσταλεί σε όλους τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς της Κέρκυρας σε μορφή mp3 και mpeg.

Εάν κάποιος δεν το έχει λάβει μπορεί να το κατεβάσει απο εδω και να το κάνει convert σε mp3

"οικολόγοι" της συμφοράς κατά ΕΝΑΚ

Νομού Κέρκυρας

Κέρκυρα 29 Μαΐου 2009

ΔΕΛΤΊΟ ΤΥΠΟΥ

Οικολόγοι της συμφοράς κατά ΕΝΑΚ

Μήνυση κατέθεσαν στελέχη των «οικολόγων» πράσινων Κέρκυρας κατά της ΕΝΑΚ και του Μάριου Άνθη γνωστού αγωνιστή της Αριστεράς της Κέρκυρας.

Τους ενόχλησαν - λέει - τα συνθήματα που είναι γραμμένα στους τοίχους της παλιάς πόλης.

Κάτι τέτοιο δεν έχουν αποτολμήσει ούτε ακροδεξιές φασιστικές οργανώσεις.
Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι το τι δεν έχει ενοχλήσει ακόμα τα στελέχη των δήθεν οικολόγων της συμφοράς.

Δεν τους έχει ενοχλήσει που μετά από 40 χρόνια ανηλεούς τουριστικής εκμετάλλευσης του νησιού , δεν έχουμε πόσιμο νερό.

Δεν τους έχει ενοχλήσει που οι όγκοι σκουπιδιών μας πνίγουν κάθε τόσο γιατί μετά από 40 χρόνια ανηλεούς τουριστικής εκμετάλλευσης του νησιού μας δεν έχει μεριμνήσει η πολιτεία για την ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων όπως ζητούν οι κάτοικοι του Τεμπλονίου και της Λευκίμμης με τους αγώνες τους τόσα χρόνια.

Δεν τους έχει ενοχλήσει η καταστροφή της Πυλίδας από την λειτουργία του Νταμαριού-τέρας απάνω στου Τρουμπέτα.

Δεν τους έχει ενοχλήσει που είμαστε η μοναδική πρωτεύουσα Νομού στην Ελλάδα (μετά από 40 χρόνια τουριστικής εκμετάλλευσης) που οι Νταλίκες διασχίζουν την κεντρική εμπορική πλατεία της πόλης μας.

Δεν τους έχει ενοχλήσει που η παλιά πόλη έχει μετατραπεί σε κοτέτσι με τα κλιματιστικά, τα καλώδια, τα αυτοκίνητα και τις κακόγουστες φτηνιάρικες και σκισμένες τέντες των καταστημάτων.

Τους ενόχλησε μια μικρή τοπική κίνηση που αντιστέκεται σε όλα αυτά;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρόλο που δεν έχει την δυνατότητα να προβάλει τις θέσεις της ενόψει των Ευρωεκλογών (μιας και το σύνολο των κομμάτων -συμπεριλαμβανομένων- και των «οικολόγων» της συμφοράς μοίρασαν όλες τις δυνατότητες προβολής μεταξύ τους) απόφυγε και θα αποφύγει και στο μέλλον την αναγραφή συνθημάτων μέσα στην πόλη και ιδιαίτερα σε ιδιωτικούς και μνημειακούς χώρους (βεβαίως) .

Αυτό νομίζουμε ότι πρέπει να τηρήσουν όλες οι οργανώσεις και κινήσεις του νομού μας και πιστεύουμε ότι θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να προστατεύσουμε τα μνημεία της πολιτιστική μας κληρονομιάς.

Η πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει το δικαίωμα των πολιτών να δημοσιοποιούν την άποψη τους και όχι να ασκεί διώξεις.

ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΕΛΠΙΔΑΣ Αρθρο Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη

Αρθρο Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών και άλλων αριστερών αντικαπιταλιστών πολιτών στις ευρωεκλογές της 7ης του Ιούνη;
Κατ' αρχήν μια θεμιτή και καθ' όλα σεβαστή στάση είναι εκείνη της αποχής από την εκλογική διαδικασία, στο βαθμό που αυτή υποδηλώνει τόσο την αντίθεση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και την αναποτελεσματικότητα των εκλογών και των θεσμών, όπως το ευρωκοινοβούλιο, που προκύπτουν από αυτές και τούτο από τη σκοπιά της ανατροπής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.
Τη στάση αυτή θα επιλέξουν, όπως πάντοτε, οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, οι οποίες και αποτελούν κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το οποίο, παρά τις όποιες διαφωνίες, θα πρέπει να επιδιώκεται η συνεργασία στο πεδίο των μαζικών αγώνων.
Την ίδια στάση είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυρίως νέοι, απογοητευμένοι, τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από την κυρίαρχη Αριστερά. Και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που αύριο μπορεί να ενταχθούν σε ένα μαζικό κίνημα αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ανατροπής.

Για όσους εκτιμούν ότι και οι εκλογές αποτελούν ένα, δευτερεύον έστω,μέσο πάλης υπάρχουν διάφορες επιλογές.

Μία από αυτές είναι το ΠΑΣΟΚ σαν το μη χείρον βέλτιστον σε σχέση με τη Ν.Δ. Ομως η παγκόσμια εμπειρία αλλά και το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον αποδεικνύουν ότι ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί τη σύγχρονη έκφραση του καπιταλισμού, όσοι, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τον καπιταλισμό, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε διεκπεραιωτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Ετσι τα μόνα αριστερά στοιχεία που του απέμειναν, είναι ο ψευδεπίγραφος σοσιαλιστικός του τίτλος και ένας αριστερός λαϊκός κόσμος που το ακολουθεί μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχει μετατραπεί σε πράσινη Δεξιά.

Μια άλλη επιλογή είναι οι Οικολόγοι. Η δημοσκοπική και όχι μόνο προβολή τους από τα μέσα του συστήματος, σε συνδυασμό με τη συντηρητική μετάλλαξή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μάλλον σαν στημένο και ελεγχόμενο από το σύστημα κυματοθραύστη της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να τους χαρακτηρίσει, παρά σαν δύναμη ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Απομένουν τα αριστερά σχήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, μεμονωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Οι δυνάμεις αυτές λόγω των πραγματικών ουσιαστικών διαφορών τους είναι αδύνατον να υλοποιήσουν την πτυχή της προτροπής του σεβάσμιου αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζου για κοινή κάθοδο στις εκλογές.

Παρ' όλα αυτά η πρόταση Γλέζου δεν είναι ούτε «θέμα για επιθεωρήσεις», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει για να την απαξιώσει η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε υλοποιείται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε με περίσσια δόση αλαζονείας ο Αλέξης Τσίπρας.

Αντίθετα, όχι μόνον εκφράζει τον πόθο πολλών αγνών αριστερών, αλλά κυρίως την επιτακτική αναγκαιότητα κοινής, παρά τις διαφορές, δράσης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή λαίλαπα. Ως εκ τούτου με αυτήν τη μορφή θα πρέπει να υιοθετηθεί και να σφυρηλατηθεί στο πεδίο των καθημερινών αγώνων και τούτο πέρα από τις όποιες εκλογικές συνεργασίες.

Μπροστά λοιπόν σε αυτήν τη διασπασμένη εκ των πραγμάτων Αριστερά τι να επιλέξει κάποιος που πρεσβεύει την ανατροπή του καπιταλισμού και την επικράτηση της κατώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, του σοσιαλισμού;

Ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά η κύρια συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, παρά την αριστερή στροφή του στη μετά Κωνσταντόπουλο εποχή, συνεχίζει να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ΠΑΣΟΚους με πολιτικά, κι ακόμη από βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις, όπως με τον πιο περίτρανο τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και η κυρίαρχη αριστερή συνιστώσα του δεν προχωρεί πέρα από μια αντινεοφιλελεύθερη στάση και τελικά πέρα από την ουτοπία ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Πιο ειδικά, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός του είναι τέτοιος που ούτε την από μέρους του επικρότηση της συνθήκης του Μάαστριχτ δεν τολμά να αναιρέσει.

Το ΚΚΕ παρά τις θετικές διακηρύξεις του περί αναγκαιότητας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, παρά το ότι είναι αναμφίβολα η πλέον μαζική οργανωμένη αριστερή δύναμη αντίστασης, παρά τη σαφή του στάση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα το 18ο Συνέδριό του, έχει περάσει στην πλέον σεχταριστική περίοδο της μεταπολεμικής του ιστορίας.

Ο απομονωτισμός και η αντιμετωπική τακτική τού έχει γίνει δεύτερη φύση. Η ίδια η έννοια της Αριστεράς αμφισβητείται από επιφανή στελέχη του για να καταδειχτεί και με αυτόν τον τρόπο η μοναδικότητά του.

Πρόσφατα, επικύρωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο τη σταλινική του στροφή αποδεικνύοντας ότι το όραμά του για το μέλλον είναι και οι πλέον σκοτεινές πτυχές του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Τέλος, κατά τη διάρκεια του νεολαιίστικου ξεσπάσματος του Δεκέμβρη, εκδήλωσε έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά θέτοντας σε αμφισβήτηση τον όποιο μέχρι σήμερα ριζοσπαστικό του χαρακτήρα.

Ετσι διέψευσε τις προσδοκίες που δημιούργησε σε ορισμένους από εμάς, μετά την έστω και άδηλη αυτοκριτική του απέναντι στα ατοπήματα της κυβέρνησης Τζαννετάκη και της ίδρυσης του Συνασπισμού, την προβολή της εναλλακτικής του σοσιαλισμού, τα όποια άτολμα έστω ανοίγματά του σε δυνάμεις πέρα από το ίδιο, τη δειλή έστω ανοχή της κριτικής στάσης απέναντι στον «υπαρκτό».

Οι διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες της Αριστεράς τύπου ΜΛ-ΚΚΕ, παρά τη συνέπειά τους στο πεδίο των καθημερινών αγώνων, συνέπεια η οποία αφορά και τη μετωπική τους στάση στις μάχες του μαζικού κινήματος, εκτός του ότι δεν απέχουν ουσιαστικά πολύ από την πρόσφατη ανάλυση του ΚΚΕ περί «υπαρκτού», παρά την κρισιμότητα των καιρών, φαίνεται να θέτουν υπεράνω όλων την καθαρότητα του μικρομάγαζού τους.

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.
* Η συγκρότησή του και μόνον αποτελεί απτή απόδειξη μιας αντισεχταριστικής στάσης, απόδειξη κατανόησης της αναγκαιότητας συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.
* Οι συνιστώσες της έχουν αποδείξει με τη στάση τους στους μαζικούς αγώνες και πιο ειδικά με τη στάση τους τον τελευταίο Δεκέμβρη ότι το κύριο μέλημά τους δεν είναι να καθησυχάσουν τους «φιλήσυχους πολίτες», αλλά να πλήξουν και τελικά να ανατρέψουν το σύστημα.
* Οι ίδιες συνιστώσες αντιμετωπίζουν κριτικά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και ταυτόχρονα έχουν ανοίξει διάλογο για τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας.
* Οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στην Ε.Ε. είναι σαφέστατες θέτοντας ξεκάθαρα και το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτήν.
* Οι σύντροφοι που συγκροτούν τους ηγετικούς πυρήνες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα εκείνοι του ΝΑΡ, για την ιστορική ηγεσία του οποίου τυχαίνει να έχω ιδία αντίληψη, είναι γνήσιοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Αριστεράς, οι οποίοι δεν θρέφονται από την πολιτική, όπως οι γραφειοκράτες, αλλά υπηρετούν ανιδιοτελώς την υπόθεση στην οποία έχουν ταχθεί.

Βεβαίως, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μόνον η αρχή μιας επίπονης διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ούτε τις δυνατότητες διείσδυσής της σε ευρύτερες λαϊκές μάζες ούτε την ίδια τη συνέπεια όλων των συνιστωσών της.

Πάντως με τα σημερινά δεδομένα η εκλογική και κυρίως η μετεκλογική στήριξή της αποτελεί μια έντιμη, ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, συγκρουσιακή, μετωπική, αντισεχταριστική στάση, μια επένδυση ελπίδας για το κόκκινό μας μέλλον. *

Επιτυχημένη εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Κέρκυρα

Ο Παναγιώτης Μαυροειδής έκανε μια εκτενή παρουσιάση των θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο φόντο της οικονομικής κρίσης και των εξελίξεων στο αντικαπιταλιστικό κίνημα διεθνώς.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Βασίλης Καραβαζάκης , αγρότης και αγωνιστής του κινήματος των Λευκιμαίων και αναφέρθηκε τόσο στην ελπιδοφόρα συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και στις προοπτικές του αγώνα των Λευκιμαίων για την αποτροπή του οικολογικού εγκληματος που επιχειρήται σε βάρος της Λευκίμμης.

Ακολούθησε συζήτηση πάνω στην ανάγκη στράτευσης για την επιτυχία της εκλογικής μάχης και την δημιουργία του πόλου της Αντικαπιταλιστικής αριστεράς .

Τρώνε με 100 μασέλες

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α
Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής
Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΚΛΟΓΕΣ - ΦΙΜΩΣΗΣ ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΩΝ

Οι μάσκες πέφτουν για μια ακόμη φορά. Όλο το παλιό κομματικό σκηνικό επιχορηγείται και με το παραπάνω από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τα χρήματα των φορολογούμενων, ώστε να μπορέσει με τη βοήθεια του πληρωμένου τηλεοπτικού, ραδιοφωνικού χρόνου να επαναεπιβεβαιώσει την κυριαρχία του.

Δεν έφταναν λοιπόν τα 65 εκατομμύρια της τακτικής ενίσχυσης που λαμβάνουν τα πέντε κοινοβουλευτικά κόμματα (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ), άλλα 13 εκατομμύρια ευρώ έρχονται να προστεθούν ως έκτακτη επιχορήγηση!!!
Μοιράζουν μεταξύ τους τον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο και με τη βοήθεια των μεγιστάνων των Μ.Μ.Ε. προσπαθούν να ποδηγετήσουν κάθε φωνή αντίστασης, να καναλιζάρουν τις απόψεις της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να διαιωνίσουν το σάπιο πολιτικό καθεστώς τους.
Ταυτόχρονα έχουν και το δωρεάν χρήμα για να πληρώνουν τα υπέρογκα ποσά που απαιτούνται για ένα τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό μήνυμα μπροστά στις Ευρωεκλογές.

Και Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ έχουν ως πάγια πολιτική τακτική την απομύζηση των κρατικών επιχορηγήσεων (το δεν έχουμε χρήματα ισχύει μόνο για τις δίκαιες οικονομικές διεκδικήσεις των εργαζομένων, για τις δαπάνες για παιδεία , υγεία και ασφάλιση) .
Aρνητική εντύπωση προκαλεί η στάση της επίσημης αριστεράς ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχουν πει κουβέντα για αυτό το οικονομικό όργιο συνδιαλλαγής αλλά ούτε για τον ουσιαστικό αποκλεισμό από τα Μ.Μ.Ε των μικρότερων κομμάτων και κυρίως εκείνων των φωνών που μπορούν να γίνουν επικίνδυνες για το σύστημα.

Η ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α καταγγέλλει αυτή την απαράδεκτη, αντιδημοκρατική και ολοκληρωτική μεθόδευση, που ως ερπύστρια προσπαθεί να καταπνίξει κάθε φωνή του κινήματος, κάθε άλλη αριστερή φωνή έξω από τις καθεστωτικές δυνάμεις (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ) και τη συμβιβασμένη αριστερά (ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ).
Οι δυνάμεις της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α οι αγωνιστές της αριστεράς θα δώσουν και τη μάχη των ευρωεκλογών ώστε η φωνή τους να φτάσει σε κάθε εργαζόμενο και νεολαίο με όλες τους τις δυνάμεις σπάζοντας στην πράξη το πέπλο σιωπής που επιβάλλει για την προστασία του το πολιτικό κατεστημένο.
Γι αυτό σας καλούμε να παρακολουθείτε το site μας, antarsya.org ώστε να ενημερώνεστε για τις απόψεις μας.

Αθήνα 20 Μάη 2009

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η Κομμουνιστική Ανανέωση

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
Σόλωνος 120 Τηλ 210 3835356- Fax: 210 3835431- e-mail: komman@otenet.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Κομμουνιστική Ανανέωση, αφού παρακολούθησε συστηματικά τις διαδικασίες που οδήγησαν στην συγκρότηση του Μετώπου των Δυνάμεων της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας (ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥΝεργασία για την Ανατροπή)- (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.), με απόφαση της Πολιτικής της Επιτροπής της 12/4/09, αποφάσισε την συμμετοχή της στο Μέτωπο αυτό.
Εκτίμηση της Κομμουνιστικής Ανανέωσης είναι ότι το Μέτωπο αυτό προσεγγίζει σε σημαντικό βαθμό τα χαρακτηριστικά του Μετώπου που και εμείς θεωρούμε ως αναγκαίο από τη συγκρότησή μας. Αντίπαλος μας είναι η αστική πολιτική και οι πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν το κεφάλαιο.
Καθήκον του Mετώπου είναι να θωρακίσει το φυσικό εχθρό του κεφαλαίου, την εργατική τάξη, με τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία που θα την ωθήσουν να παίξει τον πολιτικό ρόλο που της αρμόζει.
Είναι σαφές για μας ότι το Μέτωπο αυτό δεν εξαντλείται στην εκλογική κάθοδο αλλά έχει προοπτική την διεύρυνσή του και την εκπόνηση ενός Ριζοσπαστικού Προγράμματος που θα συνδέει τα άμεσα αιτήματα της εργατικής τάξης με τον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού, για την Εργατική Εξουσία και το Σοσιαλισμό.


Η Γραμματεία της Κομμουνιστικής Ανανέωσης

Έφυγε ο Κώστας Μπατίκας

Ανακοίνωση του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 17 Μαΐου σε ηλικία 64 ετών, ο Κώστας Μπατίκας, αγωνιστής του κομμουνιστικού κινήματος από την περίοδο της δικτατορίας μέχρι σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της χούντας αναπτύσσει σημαντική αντιδικτατορική δράση στο φοιτητικό και μεταναστευτικό κίνημα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ.

Υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 10ο συνέδριο (1978) μέχρι το καλοκαίρι του 1989, όταν συγκρούστηκε με τον κυβερνητισμό και τον ιδεολογικό εκφυλισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Μαζί με άλλα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν την ίδια περίοδο, υπήρξε συνιδρυτής του Νέου Αριστερού Ρεύματος.

Αποχώρησε από το ΝΑΡ το 1991 μαζί με άλλους συντρόφους που διαφώνησαν σε ζητήματα θεωρίας και στρατηγικής.

Το 1992 πρωτοστατεί στην έκδοση του θεωρητικού – πολιτικού περιοδικού «Αριστερή Ανασύνταξη», καθώς και στην ίδρυση της ομώνυμης οργάνωσης. Από τη συνένωση της «Αριστερής Ανασύνταξης» με την οργάνωση «Εργατική Πολιτική», προέκυψε το 2007 η κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, της οποίας ο Κώστας Μπατίκας υπήρξε ιδρυτικό μέλος και θεωρητικός νους.
Το Νέο Αριστερό Ρεύμα με ανακοίνωσή του εκφράζει τα συλλυπητήρια του στους συντρόφους της Κ.Ο. Ανασύνταξη και στους οικείους του. Τιμά τον επαναστάτη, ασυμβίβαστο, σκεπτόμενο και μαχόμενο κομμουνιστή που έφυγε.

Η κηδεία του Κώστα Μπατίκα θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19 Μαΐου στις 4 η ώρα στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης. Η νεκρώσιμη πομπή θα ξεκινήσει στις 3 από το σπίτι του στην οδό Άνοιξης 3, Πλατεία Άνοιξης στη Νέα Σμύρνη.

Το ψηφοδέλτιο των Ευρωεκλογών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ο σύντροφος Βασίλης Καραβαζάκης , αγρότης ,στέλεχος του ΕΚΚΕ και αγωνιστής της εξέγερσης των Λευκιμμιωτών υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
.................................................................................................................

Ψηφοδέλτιο της Αντικαπιταλιστικής Συνεργασίας για την Ανατροπή - ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Μέτωπο της αντικαπιταλιστικής, επανασταστατικής κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας.

..................................................................................................................

Υποψήφιοι για τις Ευρωεκλογές 2009

1.Αργύρη Νίκη, φοιτήτρια, μέλος Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, Αθήνα, ΣΕΚ

2.Αρχοντής Χαρίλαος, αγρότης, αναπληρωτής γραμματέας Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας και μέλος Ε.Γ. ΠΑΣΥ, Θεσσαλία, Κομμουνιστική Ανανέωση

3.Βαζούρα Σόνια, μέλος Συντονιστικού Ωρομίσθιων Εκπαιδευτικών, Αθήνα, ΑΡΑΣ

4.Γρόλλιος Γιώργος, αναπληρωτής καθηγητής ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη, ανένταχτος

5.Δεσύλλας Δημήτρης, πρώην ευρωβουλευτής, Αθήνα, ΝΑΡ

6.Διαβολάκης Θανάσης, μέλος ΔΣ ΟΙΕΛΕ, Αθήνα, ανένταχτος

7.Διονυσόπουλος Παρασκευάς, αγροτοσυνδικαλιστής, Μεσσηνία, ανένταχτος

8.Καγιά Αργυρώ, γιατρός, πρώην μέλος Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, Αθήνα, ΑΡΑΝ

9.Καραβαζάκης Βασίλης, αγρότης, αγωνιστής από τη Λευκίμμη, Κέρκυρα, ΕΚΚΕ

10.Κοιλάκου Σύλβια, μηχανικός, πρόεδρος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, Αθήνα, ΝΑΡ

11.Κούτρας Γιάννης, γιατρός, μέλος Επιτροπής Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, Θεσσαλονίκη, ΣΕΚ

12.Μος - Σύψα Αθηνά, δημοσιογράφος, μέλος ΔΣ ΠΟΕΣΥ, Αθήνα, ΟΚΔΕ Σπάρτακος

13.Μπίστης Χρίστος, Αθήνα, ΕΚΚΕ

14.Παπαδάκης Κώστας, δικηγόρος, πρώην μέλος ΔΣ ΔΣΑ, Αθήνα, ανένταχτος

15.Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Αθήνα, ΝΑΡ

16.Παυλόπουλος Γιώργος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Προσωπικού Alpha Bank, Αθήνα, ΑΡΑΝ

17.Πράσος Στέφανος, εργάτης ορυχείων ΔΕΗ, πρόεδρος Σωματείου Ενέργειας «Εργατική Αλληλεγγύη», Κοζάνη, ΝΑΡ

18.Σαραφιανός Δημήτρης, δικηγόρος, μέλος ΔΣ ΔΣΑ, Αθήνα, ΑΡΑΣ

19.Σηφακάκης Γιάννης, συντονιστής Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, Αθήνα, ΣΕΚ

20.Στύλλου Μαρία, εκδότης περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα Κάτω», Αθήνα, ΣΕΚ

21.Τσάδαρη Σοφία, αρχιτέκτονας, πρώην μέλος Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, Αθήνα, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

22. Χατζηπαναγιώτου Δημήτρης, δικηγόρος, Αθήνα, Οικολόγοι Εναλλακτικοί


Στους 22 υποψηφίους, δέκα είναι εργαζόμενοι, ένας απ’ αυτούς βιομηχανικός εργάτης, τρεις αγρότες και αγροτοσυνδικαλιστές, τρεις της γενιάς των καταλήψεων κατά του άρθρου 16 και του Δεκέμβρη, δυο πρόεδροι σωματείων, 16 είναι ή διετέλεσαν μέλη διοικήσεων μαζικών φορέων, ένας καθηγητής πανεπιστημίου, τέσσερα στελέχη της «ιστορικής Αριστεράς».

Η εκδίκηση του Δεκέμβρη

Ανακοίνωση της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Με αποτυχία στρέφεται η προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ και του συμπολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ να μεταφέρουν μέσω των κομματικών τους παρατάξεων τις φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη.

Στόχος του αστικού μπλοκ εξουσίας ήταν η απομάκρυνση της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών από τις ζωντανές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος και η ταυτόχρονη μεταφορά της στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου των Ευρωεκλογών.

Σε μια χρονιά που σφραγίστηκε από το κίνημα του Δεκέμβρη και σε μια περίοδο ευρύτερης αναζήτησης και ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας, η μείωση της συμμετοχής είναι αποτέλεσμα της αποσυσπείρωσης των δυνάμεων της αστικής πολιτικής και κυρίως της κυβερνητικής ΔΑΠ - ΝΔΦΚ.
Με βάση τα αποτελέσματα στις πρώτες 66 σχολές αποτυπώνεται για τη ΔΑΠ μια σαφής τάση φθοράς που θα ξεπεράσει τις 2,5 ποσοστιαίες μονάδες.

Η πτώση αυτή αποτελεί συνέχεια της φθοράς της κυβερνητικής παράταξης τα τελευταία χρόνια. Στο πρόσωπο της ΔΑΠ πληρώνει η κυβέρνηση Καραμανλή τον πόλεμο που κήρυξε στη νεολαία. Πληρώνει το μέλλον της ανεργίας, της νέας φτώχειας και της μισής ζωής που τάζει στους νέους, πληρώνει τον αυταρχισμό και την καταστολή.
Η ΠΑΣΠ αδυνατεί να εισπράξει τη δυσαρέσκεια ενάντια στην κυβέρνηση.

Δεν πείθει πλέον κανέναν ότι είναι αντιπολίτευση.

Το απέδειξε έμπρακτα με τη συμμαχία της - για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρονιά - με τη ΔΑΠ για τη μεταφορά της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών, όπως το αποδεικνύει και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σε κάθε κρίσιμη καμπή για το σύστημα (Δεξιά αντιπολίτευση στη ΝΔ τον Δεκέμβρη, στο ζήτημα του ασύλου κ.α.)
Η ΠΚΣ με την πτώση των εκλογικών της ποσοστών πληρώνει τη στάση της στο κίνημα.

Η ΚΝΕ κρατώντας εχθρική στάση στους αγώνες της νεολαίας (βλ. Δεκέμβρης) ακόμη και όταν σύρεται σε αυτούς (βλ. φοιτητικό κίνημα 2006-07) αδυνατεί να επικοινωνήσει με τη νεολαιίστικη ριζοσπαστικοποίηση.
Η ΑΡΕΝ του Συνασπισμού, παρά την προνομιακή της μεταχείριση από τα αστικά ΜΜΕ, σημειώνει οριακή πτώση.

Όσο και αν προσπάθησε να καπηλευτεί το κίνημα δεν μπόρεσε να αποκρύψει την φιλο-ΕΕ και εντός των ορίων του σημερινού συστήματος λογική της.
Η αντικαπιταλιστική πτέρυγα της ΕΑΑΚ καταγράφει σημαντική άνοδο.

Η μαχητική στάση της σε όλους τους νεολαιίστικους αγώνες και ο ρόλος της ως πολιτικό νεύρο του Φοιτητικού Κινήματος την αναδεικνύουν στην πιο συσπειρωμένη δύναμη των φοιτητικών εκλογών.

Αυτή η συσπείρωση είναι πάνω από όλα μια σημαντική παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα του φοιτητικού κινήματος και σημαντική συμβολή στην υπόθεση της συγκρότησης του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς

Βασίλης Μηνακάκης- ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η κρίση και το εργατικό κίνημα

Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΗΝΑΚΑΚΗ

Οι κρίσεις σημεία τομής για την Αριστερά

Από την κρίση του 1847 ως εκείνη του 1873 κι από το κραχ του 1929 ως την κρίση του 1973, έχει γίνει φανερό πως κάθε ιστορική καμπή του καπιταλισμού είναι, ταυτόχρονα, καμπή μακροπρόθεσμης σημασίας για το εργατικό κίνημα και για την Αριστερά.

Είναι σημείο τομής που καθορίζει για πολλές δεκαετίες τους όρους της ταξική πάλης.
Κι αυτό γιατί κάθε κρίση -πολύ περισσότερο οι κρίσεις-ορόσημο- έχει μια διπλή διάσταση, για το κεφάλαιο: καταστροφική και δημιουργική.

Είναι μορφή εκρηκτικής εκδήλωσης των αντιθέσεων της κεφαλαιοκρατίας (και πρώτα απ’ όλα της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης) και παράλληλα μορφή βίαιης επίλυσης των αντιθέσεων αυτών.

Είναι μια εκρηκτική έκφραση της αδυναμίας του μέχρις εκείνη τη στιγμή κυρίαρχου αστικού μοντέλου συσσώρευσης-διευρυμένης αναπαραγωγής και πολιτικής κυριαρχίας-νομιμοποίησης, μα και ταυτόχρονα μια έκφραση της δυνατότητας του κεφαλαίου να αποκαθιστά -αν του το επιτρέψουν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά- ένα νέο «υπόδειγμα» επικερδούς αξιοποίησης του κεφαλαίου και πολιτικής θωράκισης της αστικής κυριαρχίας.

Κατ’ αναλογία, κάθε τέτοια κρίση έχει αποδειχτεί τα τελευταία 150 χρόνια ότι είναι επίσης στιγμή… κρίσης-δοκιμασίας για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά.

Θέτει σε δοκιμασία τα ερμηνευτικά-θεωρητικά τους εργαλεία, την πολιτική και ιδεολογική τους φυσιογνωμία, τη σύνδεση με τις μάζες και το ρόλο στο κίνημα, την οργανωτική συγκρότηση και, πάνω απ’ όλα, την πολιτική γραμμή – δηλαδή τη γραμμή πρακτικής σύνδεσης της στρατηγικής με την τακτική. Και επομένως έχει μια «καταστροφική» πλευρά -με την έννοια ότι οδηγεί αναγκαστικά στην απαξίωση και ενδεχομένως στην απομάκρυνση από τις αναποτελεσματικές και τις αντιστοιχούσες στην προ κρίσης περίοδο πρακτικές- και μια «δημιουργική» -με την έννοια ότι πρέπει να οδηγεί σε ταξικές πολιτικές και πρακτικές που αντιστοιχούν, από χειραφετητική, επαναστατική και κομμουνιστική σκοπιά, στα νέα δεδομένα που κάθε φορά διαμορφώνουν οι εκδηλώσεις της κρίσης και η αστική γραμμή υπέρβασής της.

Τούτη η σκληρή αλήθεια ισχύει στο ακέραιο και για την παρούσα κρίση-σταθμό του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που μοιάζει για μια ακόμη φορά να επαναφέρει με εκρηκτικό και ιστορικό τρόπο το ερώτημα: υπέρβαση της κρίσης με ανασυγκρότηση του καπιταλισμού σε ακόμη πιο εκμεταλλευτική και καταπιεστική βάση ή τολμηρή ανασυγκρότηση σε ταξική κι επαναστατική βάση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, τέτοια που θα βάζει φραγμό στην αστική πολιτική, θα δημιουργεί ρήγματα, θα την ανατρέπει, από τη σκοπιά και με ορίζοντα την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και την κομμουνιστική χειραφέτηση;
Από κάθε μεγάλη κρίση εξερχόταν αξιοποιώντας “μεγάλες ιδέες”…
Η κρίση που έχει εκδηλωθεί με πιο έντονο τρόπο από τα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να τη χαρακτηρίσουν κρίση-σταθμό: βάθος, διάρκεια, καθολικότητα, διεθνικό χαρακτήρα, πολιτικούς και ιδεολογικούς τριγμούς.

Ταυτόχρονα, τόσο η κρίση όσο και η διαφαινόμενη -αν και όχι ακόμη πλήρως αποκρυσταλλωμένη- αστική γραμμή υπέρβασής της συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα στοιχεία που αλλάζουν εκ βάθρων το τοπίο της ταξικής πάλης.

Μπορούμε, σε αυτό το πλαίσιο, να καταγράψουμε:Τη δραματική συρρίκνωση του εργατικού εισοδήματος, άμεσα (μέσω της μισθολογικής λιτότητας) και κυρίως έμμεσα (μέσω της πλήρους καταστροφής κάθε ψήγματος κοινωνικής προστασίας και της αγριότατης φορολογίας, για να καλυφθούν τα ελλείμματα που θα δημιουργήσουν τα πακέτα ρευστότητας προς τις τράπεζες κ.λπ.), η οποία θα σπρώξει την πλειονότητα των εργαζομένων κοντά -ή και κάτω- από το φυσικό όριο της αξίας της εργατικής δύναμης.

Την κατάργηση κάθε έννοιας σταθερότητας και σχετικής ασφάλειας στις σχέσεις εργασίας στον ίδιο τον κορμό της ως τώρα σταθερά απασχολούμενης εργατικής τάξης που, σε συνδυασμό με την έκρηξη της ανεργίας και τις νέες μορφές εξαρτημένης εργασίας (μπλοκάκια, υπεργολαβίες κ.λπ.), θα δημιουργήσουν έναν ωκεανό επισφαλούς εργασίας και θα παραδώσουν με τον πιο ωμό τρόπο τις συνθήκες απασχόλησης στο βωμό του εργοδοτικού δεσποτισμού και του μέγιστου κέρδους.

Τον πρωτοφανή κατακερματισμό του εργατικού δυναμικού και την καταθλιπτική γενίκευση της ανασφάλειας σε όλες τις πτυχές του εργασιακού και κοινωνικού βίου, σε σημείο που τίποτα πλέον να μη θεωρείται πιο βέβαιο από το ότι όλα είναι αβέβαια και ότι τίποτα δεν εγγυάται με σιγουριά μια καλύτερη ζωή – αντίθετα, αν συνεχίσουν να κινούνται τα πράγματα με τη σημερινή τους φορά, οι εργατικές και νεολαιίστικες ανάγκες δύσκολα πολύ θα βγουν από το τούνελ.

Τούτες οι τρεις καθοριστικές κοινωνικές παράμετροι συνυπάρχουν με άλλες δύο πολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους, εξίσου σοβαρές.

Πρώτον. Απ’ όλες τις αντίστοιχου χαρακτήρα κρίσεις η αστική τάξη κατάφερνε να βρει διέξοδο έχοντας στις σημαίες της μεγάλες ιδέες (του Κέινς το 1929, του Φρίντμαν το 1973), μεγάλες τεχνολογικές και οργανωτικές καινοτομίες στην ίδια τη διαδικασία της παραγωγής (το φορντισμό ή την πληροφορική) και κεντρικές ατμομηχανές που ανέβαζαν την απασχόληση και την παραγωγικότητα της εργασίας - δηλαδή έχοντας αξιακές, κοινωνικές και οικονομικές προτάσεις που μπορούσαν να συμπαρασύρουν μαζικά τμήματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να εξασφαλίσουν κοινωνικές συναινέσεις και να νομιμοποιήσουν στα μάτια των εργαζομένων την ακολουθούμενη πολιτική, στρώνοντας το έδαφος και για σχετικά σταθερές προτάσεις πολιτικής διαχείρισης.

Σήμερα, ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχουν (για την ώρα;) στο αστικό στρατόπεδο τέτοιες ελπιδοφόρες σημαίες, ικανές να οδηγήσουν σε κάποιας μορφής και κάποιας μαζικότητας «κοινωνικά συμβόλαια».

Το αντίθετο, οι μόνες σημαίες που υψώνονται είναι αυτές της ανοιχτής πειρατείας στις εργατικές ανάγκες, των πολέμων και της λεηλασίας της φύσης – σημαίες που δύσκολα οικοδομούν μαζικά κοινωνικά συμβόλαια και, ακριβώς γι’ αυτό, ενσωματώνουν στα χρώματά τους πολιτικά περισσότερο από ποτέ το δίπολο πολιτική περιθωριοποίηση-άγρια καταστολή.

Δεύτερον, όλες οι αντίστοιχου χαρακτήρα κρίσεις συνοδεύτηκαν από κορυφαίες στιγμές του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς – κυρίως πριν από αυτές, όμως, και λιγότερο μετά: η κρίση των μέσων του 19ου αιώνα με τις επαναστάσεις του 1848, του 1873 με την Κομμούνα, του 1929 με την Οκτωβριανή και την Ισπανία, του 1973 με τα κινήματα του ‘68.

Χωρίς καμιά διάθεση να μειωθεί η αξία των ριζοσπαστικών σκιρτημάτων της προηγούμενης περιόδου, βέβαιο είναι ότι αυτά ως ποιότητες είναι αρκετά υποδεέστερα από τα αντίστοιχά τους των προηγούμενων κρίσεων.

Κι επίσης, χωρίς καμιά πρόθεση να μειωθεί η συμβολή κανενός, βέβαιο είναι ότι η ποιότητα και η εμβέλεια των υπαρχουσών πολιτικών γραμμών και προτάσεων που κυκλοφορούν στην Αριστερά είναι συνήθως πολύ πιο πίσω από τις ανάλογές τους.

Με αυτή την έννοια, η «στιγμή» της παρούσας κρίσης μοιάζει να ενσωματώνει τα στοιχεία μια διπλής κατάρρευσης: του υπαρκτού ολοκληρωτικού καπιταλισμού και του υπαρκτού εργατικού και αριστερού κινήματος (όχι πια γιατί ταυτίζονται με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», αλλά γιατί αδυνατούν να αναμετρηθούν με τον «υπαρκτό καπιταλισμό» και την κρίση του, εκπληρώνοντας τον καταστατικό τους ρόλο). Αλλά και τα στοιχεία μιας διπλής απόγνωσης και μιας διπλής αναζήτησης: απέναντι στα αδιέξοδα που σωρεύει ο καπιταλισμός και απέναντι στα αδιέξοδα που έχουν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά.

Τα προαναφερθέντα δεδομένα, στο σύνολό τους, μοιάζουν με χειροβομβίδα που την κρατούν στο χέρι τους και η αστική τάξη και το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Μόνο που αυτή δεν θα εκραγεί στα χέρια του κεφαλαίου από μόνη της, «αν δεν κάνουμε κάτι κι εμείς», ενώ είναι βέβαιο ότι θα εκραγεί στα «χέρια» του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς αν συνεχίσει να πορεύεται με το ίδιο πνεύμα.

Να θυμίσουμε εδώ, ότι μετά την κρίση του 1929-33 το εργατικό κίνημα απομακρύνθηκε από την ταξική γραμμή, μετατρεπόμενο σε δύναμη που χρωματιζόταν όχι από τον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης αλλά από την αποδοχή της εκμετάλλευσης και τη μάχη να γίνεται αυτή «με καλύτερη τιμή και με κοινωνικό κράτος», ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία ερωτοτροπούσε ακόμη και με το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, ότι το ΚΚ ΗΠΑ κατέληξε να είναι απέναντι στο Νιου Ντιλ του Ρούσβελτ ό,τι το ΚΚΕ απέναντι στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και ότι η Κομμουνιστική Διεθνής ακροβατούσε μεταξύ των απόψεων περί «σοσιαλφασισμού» και των «λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων», που είχαν ως βάση την από τα πάνω συμμαχία με τη σοσιαλδημοκρατία, τον ειρηνικό δρόμο (τότε!), τη δημοκρατική κυβέρνηση μέσω εκλογών και την αποσύνδεση του φασισμού από το κοινωνικό του υπόβαθρο.
Να θυμίσουμε επίσης, ότι και η κρίση του 1973-75 συνδέθηκε –μετά τις χαμένες μάχες των ανθρακωρύχων της Αγγλίας και των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας στις ΗΠΑ- με κορυφαίες μεταλλαγές, με το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα να αποδιαρθρώνεται και να αστικοποιείται ανοιχτά, μετατρεπόμενο σε συμπληρωματική δύναμη των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, με τη σοσιαλδημοκρατία να μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα των αναδιαρθρώσεων αυτών και με την Αριστερά να φτάνει –είτε μέσα από τον ευρωκομμουνιστικό δρόμο της Ιταλίας, είτε μέσα από τον «ορθόδοξο» της Ελλάδας είτε μέσα από τον ενδιάμεσο της Γαλλίας- σε συγκυβερνήσεις, οικουμενικές και «πληθυντικές» κυβερνήσεις και να ταπεινώνεται-απαξιώνεται στις συνειδήσεις πάνω απ’ όλα αυτών που υποτίθεται θέλει να εκπροσωπήσει.
Μεγάλη, συνεπώς, η πρόκληση για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά στην παρούσα κρίση – ιδιαίτερα αν κριτήριό τους γίνει η συνείδηση και η συμπεριφορά των εργαζομένων και των νέων, η στάση τους απέναντι στους αγώνες και την πολιτική πάλη. Θα ‘λεγε κανείς, ότι δίλημμα μοιάζει να τίθεται ως εξής:

Ή το εργατικό κίνημα θα ανασυγκροτηθεί ριζικά σε ταξική-χειραφετητική βάση σε μορφές και περιεχόμενο, δημιουργώντας μια πραγματικά νέα και αξιόμαχη απέναντι στο κεφάλαιο κατάσταση, είτε θα περάσουμε από το υποταγμένο (που κυριάρχησε μετά την κρίση του 1929-33) και το αστικοποιημένο (που κυριάρχησε μετά την κρίση του 1973-75), στο αποσαρθρωμένο, ανύπαρκτο και απαξιωμένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Κι ακόμα, ή η Αριστερά θα ανασυγκροτηθεί σε πραγματικά επαναστατική βάση, με αξιακό-θεωρητικό πλούτο και συνενώνοντας σε μια πολιτική γραμμή ρήξης, ανατροπής και κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης κάθε ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό σκίρτημα και τάση είτε θα μετατραπεί σε γραφικό περιθώριο και άκακο οικόσιτο του συστήματος.

Τα διλήμματα αυτά θα κριθούν πρώτα απ’ όλα μέσα στους εργασιακούς χώρους.

Η αδυναμία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που στα χρόνια της ναζιστικής ανόδου διέθετε δυνάμεις μόνο στους ανέργους – και άρα κατεύθυνε εκεί τη δράση του-, είναι χαρακτηριστική. Όπως χαρακτηριστική η αδυναμία του ΚΚ ΗΠΑ να αρθρώσει ένα διαφορετικό λόγο όταν ένα εκατομμύριο σιδηροδρομικοί δέχτηκαν την ίδια περίοδο εθελουσίως τη μείωση των αποδοχών τους, σε μια κίνηση που χαρακτηρίστηκε «πράξη πολιτική σύνεσης».

Μπορούμε, μήπως να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο, κλείνοντας τα μάτια απέναντι στα 500 σχεδόν ελληνικά εργοστάσια όπου –χωρίς να ανοίξει ρουθούνι- έχει γίνει στην ουσία αποδεκτή η πρόταση Μίχαλου;

Επίσης –και από μία άποψη, πάνω απ’ όλα- τα διλήμματα αυτά θα κριθούν στην ποιότητα της συνολικής πολιτικής γραμμής της Αριστεράς.

Θα κατακτήσει και θα δοκιμάσει στην πράξη, με όρους μαζικούς και μετωπικούς, μια πολιτική γραμμή απόκρουσης, ρήξης και ανατροπής τόσο των συνεπειών της κρίσης όσο και της αστικής γραμμής υπέρβασής της, τόσο των πολιτικών διαχειριστών και των πυλώνων αυτής της πολιτικής όσο και των ίδιων των εκμεταλλευτικών θεμελίων του κεφαλαιοκρατικού συστήματος που αναπαράγει τις κρίσεις και συνθλίβει τις εργατικές ανάγκες τόσο στη φάση της κρίσης όσο και σε εκείνη της «ανάπτυξης»;
Ανεπαρκής ο ρυθμιστικός ρόλος της αγοράς που ζήσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες μια τεράστια πλύση εγκεφάλου υπέρ των περίπου μαγικών ιδιοτήτων της ελεύθερης αγοράς, από τη μια, κι ένα κυρίαρχο πρότυπο κριτικής στο σύγχρονο καπιταλισμό που εστίαζε τα βέλη της ακριβώς σε σε αυτή του την πλευρά.

Βέβαια, ο μύθος της ελεύθερης αγοράς δεν είναι νέος. Αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της αστικής ιδεολογίας κι έχει στο κέντρο του την ιδέα ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα έχει τη σύμφυτη ιδιότητα να εξαλείφει τις ανισορροπίες και να επανέρχεται στην ισορροπία, με τη βοήθεια που του δίνει το «αόρατο χέρι της αγοράς» κατά τον Άνταμ Σμιθ.

Η κρίση καταρρίπτει με τον πιο δραματικό τρόπο το μύθο αυτό και αποκαλύπτει την ανεπάρκεια του ρυθμιστικού ρόλου της αγοράς.

Αποκαλύπτει στα μάτια όχι των μυημένων αλλά της εργατικής πλειονότητας πλέον ότι οι πολυδιαφημισμένες αγορές δεν είναι παράγοντας προόδου και ανάπτυξης των εργατικών δικαιωμάτων και αποτροπής των κρίσεων, αλλά παράγοντας συντριβής των πρώτων και όξυνσης ων δεύτερων.

Τούτη τη διαπίστωση -και τους κινδύνους για το σύστημα που εμπεριέχει- υποδηλώνουν και οι τοποθετήσεις πολλών δημοσιολόγων που παρομοιάζουν την παρούσα κρίση με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το 1989 των καταρρεύσεων για την Αριστερά.

Αλλοίμονο αν η Αριστερά και το εργατικό κίνημα αφήσουν ανεκμετάλλευτη και δεν διευρύνουν αυτή τη ρωγμή στην αστική ιδεολογία.

Αλλοίμονο αν δεν την αξιοποιήσουν, επιχειρώντας μια μακροπρόθεσμης στόχευσης αξιακή μεταβολή στις συνειδήσεις σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Βεβαίως, για να το πετύχουν αυτό δεν αρκεί να καταγγέλλουν μόνο τις ακρότητες και τις υπερβολές της αγοράς ή τους φονταμενταλιστές της ή απλώς την έλλειψη ρυθμιστικών κανόνων – αυτό θα τους οδηγούσε στην αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας και -γιατί όχι- ενός «νεοφιλελεύθερου κείνσιανισμού», με κάποιο έλεγχο των αγορών, σαν αυτόν που προτείνουν ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα και η Μέρκελ.

Χρειάζεται να αντιπαρατεθούν στην ίδια της ουσία και τη λειτουργία της αγοράς στον καπιταλισμό, στην οργανική της διαπλοκή με την παραγωγή και την εκμετάλλευση, στη σύνδεσή της με την ιδιωτική ιδιοκτησία και την ιδιωτική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.

Τότε πραγματικά ο «λόγος κατά της αγοράς» θα γίνει βαθύς αντικαπιταλιστικός λόγος.

ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ: Όχι στην ταξική συνεργασία

Ένα βασικότατο καθήκον του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς είναι να μιλήσουν για την κρίση και τη διέξοδο από αυτή με ιδεολογικούς όρους διαφορετικούς από εκείνους της αστικής πολιτικής οικονομίας, με όρους που θα αναπτύσσουν την ταξική θέαση, θα διεκδικούν μια αξιακή ρεβάνς μετά το «σοκ του 1989», θα προωθούν την επαναστατική συνείδηση.

Χωρίς αποφασιστική στροφή σε αυτό το πεδίο, είναι αδύνατο να σκεφτούμε πώς θα υπάρξουν σήμερα αποτελεσματικοί αγώνες ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και της αστικής πολιτικής υπέρβασής της.

Μη φανταστεί κανείς ότι αυτή η στροφή αφορά μόνο την ιδεολογική παρέμβαση των πολιτικών πρωτοποριών - αφορά και τις ζυμώσεις στο εσωτερικό της εργατικής τάξης, στις συλλογικότητες, στις συνελεύσεις, στους αγώνες της.

Κάθε ψαλίδισμα της θεωρητικής ζύμωσης σε αυτές τις διεργασίες -σήμερα περισσότερο από ποτέ- θα εξελίσσεται σε ούριο άνεμο της αγωνιστικής απραξίας και του συμβιβασμού.

Επίσης, ανάλογο αποτέλεσμα θα έχει κάθε αυταπάτη ότι θέσεις συνδιαλλαγής εκφράζονται απλώς από την «πουλημένη ΓΣΕΕ», ενώ αντίθετα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι «αγνοί κι αμόλυντοι», απλώς παρασύρονται από τη «συνδικαλιστική γραφειοκρατία» ή τους άσχημους συσχετισμούς.

Πρώτα απ΄όλα, λοιπόν, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα οφείλουν να δείξουν ότι η οικονομία και η κοινωνία δεν είναι ένα ενιαίο «σπίτι», κοινό για όλους, που πρέπει να σωθεί από την κρίση με «κοινή προσπάθεια και συνεργασία όλων των κοινωνικών συντελεστών» - αλλά ταξικό «σπίτι», που έχει ως θεμέλια την εκμετάλλευση και την ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.

Όποτε το εργατικό κίνημα υιοθέτησε την πρώτη λογική, κατέληξε στα βαλτόνερα της ταξικής συνεργασίας και συνδιαλλαγής, στη συνευθύνη για το ξεπέρασμα της κρίσης, στην αποδοχή της μείωσης των μισθών ή της περιστολής δικαιωμάτων και της εργασιακής ευελιξίας είτε σε επιχειρησισιακό, είτε σε κλαδικό είτε σε πανεθνικό επίπεδο.

Από αυτή την άποψη πρέπει να γίνεται πάντα φανερό ότι η κρίση δεν πλήττει ίδια τους εργαζόμενους και το κεφάλαιο (τους πρώτους τους συνθλίβει, στο δεύτερο απλώς μειώνει τα κέρδη και την αποσπούμενη υπεραξία) και ότι η «εθνική προσπάθεια» ή η «κοινή πλάτη» σε επίπεδο επιχείρησης για την υπέρβαση της κρίσης δεν κοστίζει σε όλους το ίδιο: από τα 8 τρισ. δολάρια που χάθηκαν πρόσφατα στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, τα 7 είναι απώλειες των μισθωτών και μόνο 1 των τραπεζών.

Όσο για τα αλλεπάλληλα δις ρευστότητας για το ξεπέρασμα της κρίσης, θα μπούν στις επιχειρηματικές τσέπες, αφού -μέσω της φορολογίας και της λιτότητας- βγούν από τις τσέπες των εργαζομένων.

Έπειτα, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα, οφείλουν να δείχνουν ότι η ανάπτυξη και οι περιβόητοι δείκτες της επίσης δεν είναι μια κοινωνικά ουδέτερη και χωρίς πρόσημο διαδικασία, που πρέπει να την επιζητούμε πάση θυσία και με κάθε τίμημα, για να ξεφύγουμε από την κρίση.

Αν το εργατικό κίνημα εγκλωβιστεί μόνο σε αυτό το ποσοτικό επίπεδο (και δεν ασχοληθεί επίσης με το περιεχόμενο της ανάπτυξης, το χαρακτήρα της, τις καταστροφές που επιφέρει στη φύση και τις ανθρώπινες ανάγκες κ.λπ.), είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μετατραπεί σε ουρά εκείνης της αστικής στρατηγικής που υπόσχεται ή εξασφαλίζει υψηλότερους αναπτυξιακούς ρυθμούς και -διά μέσου αυτών- χαμηλότερη ανεργία και, ενδεχομένως, καλύτερες αποδοχές.

Αυτό ακριβώς έγινε μετά το 1929, όταν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά έγιναν ουρά του κεϊνσιανισμού-φορντισμού, ασκώντας κριτική όχι στην ουσία του εκμεταλλευτικού μοντέλου που οικοδομούσαν, αλλά κατά βάση στην ταχύτητα των αναπτυξιακών ρυθμών (που υπολείπονταν εκείνων της ΕΣΣΔ) και διεκδικώντας όχι την κατάργηση της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, αλλά απλώς ένα υψηλότερο τίμημα για το εμπόρευμα εργατική δύναμη.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 26.4.09

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η εργατική πρωτομαγια γιορτάστηκε σε όλη την χώρα. Ειδικά στις μεγάλες πόλεις (Αθήνα - Θεσσαλονίκη) η συμμετοχή στα μπλόγκ της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ήταν εντυπωσιακή. Στην Αθήνα συμμετήχαν πάνω απο 5000.

Δείτε παρακάτω τι δεν έδειξαν τα ελληνικά κανάλια.

Ενημέρωση από εδώ.
Διαβάστε ενημέρωση για την Πρωτομαγιά στην Αθήνα και την εκδήλωση του ΝΑΡ με θέμα “εργατική αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση” που έγινε στην Αθήνα.
Δείτε από διεθνή τηλεοπτικά μέσα όσα δε δείχνουν τα ελληνικά για όσα έγιναν στην Αθήνα την Πρωτομαγιά...
Ακόμη κατεβάστε το ΠΡΙΝ της Κυριακής 25 Απρίλη από εδώ.

Η συνέντευξη του σύντροφου Δ.Δεσσυλα για την συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις Ευροεκλογές παρακάτω.

http://www.youtube.com/watch?v=kgpHS1pMpd0&eurl=http%3A%2F%2Fgrou%2Eps%2Fanticapitalistas%2Fhome&feature=player_embedded

Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά!

Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά!

Η ιστορική πρώτη αφίσα της Πρωτομαγιά των εργατών του Σικάγο που καλούσε τους εργάτες διαδηλωτές να συμμετέχουν ένοπλοι .
Είχε προηγηθεί η ένοπλη καταστολή της διαδήλωσης δυο μέρες πριν με αίτημα την καθιέρωση του οκτάωρου.










ΑΝΤΑΡΣΥΑ
1η Μάη 2009
25.04.09
Προκήρυξη της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή-ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την Πρωτομαγιά 2009

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ!ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ!ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΣΕΕ-ΣΕΒ!ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!Εργάτες, Εργάτριες, Νέοι και Νέες
123 χρόνια μετά τον ηρωικό και ματοβαμμένο ξεσηκωμό στο Σικάγο.
Να κάνουμε την Πρωτομαγιά μέρα ανταρσίας των εργαζόμενων και της νεολαίας ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που μεθοδεύουν οι καπιταλιστές, οι κυβερνήσεις τους, η Ε.Ε.. Να συνεχίσουμε στο δρόμο της εξέγερσης του Δεκέμβρη, που τρόμαξε το πολιτικό σύστημα και γέννησε ξανά μαζικά την ελπίδα της μαζικής σύγκρουσης για την ανατροπή από τα κάτω των αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών και των κυβερνήσεων του κεφαλαίου.Να δώσουμε συνέχεια στους μεγάλους αγώνες του τελευταίου διαστήματος, που έδειξαν τη διάθεση μεγάλων κομματιών εργαζομένων να αναζητήσουν δρόμους αγώνα και υπέρβασης της λογικής του ταξικού συμβιβασμού της γραφειοκρατίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που σπεύδει στην Πρωτομαγιά (όπως και στην απεργία στις 10 Δεκέμβρη) να ακυρώσει προκαταβολικά την πανεργατική διαδήλωση εξαγγέλλοντας συγκέντρωση στη… Κλαυθμώνος.




ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΖΗΜΙΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΜΑΣ!
Στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης και ως απάντηση σ’ αυτή οι κυβερνήσεις ,το κεφάλαιο και η ΕΕ προωθούν αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, επιχειρούν να ρίξουν το βάρος της στις πλάτες της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Στη χώρα μας ο νέος γύρος λεηλασίας των εργατικών δικαιωμάτων έχει ξεκινήσει: -Με τις απολύσεις και την αύξηση της ανεργίας που αξιοποιείται ως φόβητρο για να αποδέχονται οι εργαζόμενοι χειρότερες συνθήκες εργασίας και μειωμένες αποδοχές.-Με τα «επικαιροποιημένα σύμφωνα σταθερότητας» της Ε.Ε., τα νέα προγράμματα «επιτήρησης» και την άμεση ενεργοποίηση όλου του προηγούμενου αντεργατικού νομοθετικού οπλοστασίου των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. -Με τις ρυθμίσεις της Κομισιόν για την «εβδομάδα» δύο και τριών ημερών, -Με την εξάρθρωση της σταθερής εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις και την άγρια λιτότητα, τη διαρκή προώθηση της αντιασφαλιστικής επίθεσης και την επιχειρηματική παιδεία. -Με την εργοδοτική τρομοκρατία, όπως φάνηκε και με τη δολοφονική επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, τον αυταρχισμό, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης.- Με τον ρατσισμό επιχειρούν τον αποπροσανατολισμό και την διάσπαση της εργατικής τάξης.



ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ!
Τα μέτρα αυτά δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν! Θα αποτύχουν για μια ακόμα φορά. Ελλείμματα έχει ο μισθός μας και όχι η περιουσία τους! Δεν χρωστάμε τίποτα και σε κανένα! Η εργατική τάξη δεν μπαίνει στην κατάψυξη του τρόμου και στο «πάγωμα» των μισθών, αλλά θα διαμορφώσει μια θερμή άνοιξη διεκδικώντας ελευθερία, αξιοπρεπή δουλειά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους.
Δεν θα πληρώσουμε εμείς τη δικιά τους κρίση!







Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είναι αντίπαλος των αγωνιστικών διαθέσεων των εργαζομένων. Υπέγραψε συλλογικές συμβάσεις εργασιακής ειρήνης. Τοποθετήθηκε εχθρικά απέναντι στο κίνημα του Δεκέμβρη. Απουσίασε από το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα. Προωθεί την ταξική συνεργασία με το ΣΕΒ αντί την μαχητική εργατική αντίσταση και διεκδίκηση. Απάντηση δεν μπορούν να δώσουν ούτε η πολιτική της Αυτόνομης Παρέμβασης να συγκυβερνά με την ΠΑΣΚΕ σε αρκετά σωματεία, ούτε ο απομονωτισμός, η ρεφορμιστική λογική και η πρακτική των κομματικών παρελάσεων του ΠΑΜΕ, που αρνείται κάθε ενωτικής αγωνιστικής συσπείρωσης.
Την ελπίδα δίνουν οι ίδιοι οι αγώνες. Οι πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις το 2006-7 ενάντια στη αναθεώρηση του Συντάγματος, οι απεργίες για το ασφαλιστικό, οι κινητοποιήσεις ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Το κίνημα των σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα ανάδειξε το πρόβλημα του σύγχρονου δουλεμπορίου. Η πάλη των εργαζομένων του Λαναρά, της Φριγκογκλάς και των άλλων εργοστασίων που κλείνουν, το κίνημα ενάντια στις απολύσεις και την ανεργία είναι ελπιδοφόρα δείγματα μιας νέας ενότητας στη βάση των εργατών. Νέα σωματεία ιδρύονται σπάζοντας το άβατο στη συνδικαλιστική δράση. Στις 10 Δεκέμβρη και στις 2 Απρίλη φάνηκε η διάθεση πολλών σωματείων για αγωνιστικό συντονισμό.
Έτσι πρέπει να συνεχίσουμε! Με αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζομένων και στην κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Με μαζικές συνελεύσεις για να είναι τα συνδικάτα και οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων. Με ενιαία συνδικαλιστική έκφραση όλων των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, ένταξη των ελαστικών εργαζομένων (συμβασιούχοι, stage, ενοικιαζόμενοι), των απολυμένων και των ανέργων στα σωματεία, με ίδρυση νέων σωματείων όπου χρειάζεται. Με οριζόντιο συντονισμό των ίδιων των πρωτοβάθμιων σωματείων. Με απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις εργοστασίων που κλείνουν.
Απαιτείται συνολική σύγκρουση με την εργοδοσία, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις! Αγώνας για την αντίσταση, ρήξη, ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου. Άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Εργατικό κίνημα για εμάς σημαίνει σύγκρουση με τις πολιτικές του κεφαλαίου, όχι διαπραγμάτευση για το πόσο θα χειροτερεύσει η θέση των εργαζομένων, ούτε συμμόρφωση με τα όρια αντοχής του κεφαλαίου και της ΕΕ.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:-Όχι στην ανεργία - Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των επιχειρήσεων που κλείνουν και εργατικός έλεγχος.-Να σπάσει τώρα η λιτότητα – γενναίες αυξήσεις – 1400 ευρώ κατώτατο μισθό – Καταγγελία της άθλιας συλλογικής σύμβασης ΓΣΕΕ – ΣΕΒ. 35ωρο χωρίς μείωση των αποδοχών, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κατάργηση του θεσμού των ενοικιαζόμενων εργαζομένων, των stage, της άνισης μεταχείρισης των ξένων εργατών και όλων των μορφών του σύγχρονου δουλεμπορίου. -Να αυξηθούν οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, ασφάλιση. -Δημόσια και δωρεάν παιδεία–υγεία –ασφάλιση για όλους.
Όχι στους πολεμικούς εξοπλισμούς.
-Να πάρει πίσω η κυβέρνηση τα τρομοκρατικά κατασταλτικά μέτρα. Λευτεριά στους συλληφθέντες του Δεκέμβρη.




ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ!
Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» όχι μόνο διαψεύδεται η πίστη των αστών στη ζωτικότητα και ανωτερότητα του σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά και βρίσκεται σε εξέλιξη μια βαθιά, πολύπλευρη και δομική κρίση του… υπαρκτού καπιταλισμού! Ήρθε η ώρα να ξαναβγεί μπροστά η εργατική τάξη στον αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες και τα δικαιώματά της. Να έχει πρωτοπόρο ρόλο στη πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τον εθνικισμό και τον πόλεμο. Να ηγηθεί στον αγώνα για την κατάργηση του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και στην πάλη για μια νέα σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.




ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ!
Να στηρίξουμε τις μαχητικές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις των σωματείων, των ταξικών συνδικαλιστών, των επιτροπών αγώνα και των πρωτοβουλιών συντονισμού. Να κλιμακώσουμε τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, την Ε.Ε., και τις κυβερνήσεις τους




ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 11.00 στο ΜΟΥΣΕΙΟ και την ΠΟΡΕΙΑ στη ΒΟΥΛΗ-Γραφεία Ε.Ε.